Statusangst, reële angst?

Maandag 24 juli 2017 | door: Carolien Thijssen

Behoor jij tot de groep werkenden die zich ondanks de materiële welvaart steeds meer vervreemd voelen van hun vrijheid?
Lijkt jouw verlangen naar stabiliteit, veiligheid, identiteit en eer steeds meer in de verdrukking te geraken?
 
Het prestatie-samen-werken
We vergelijken onszelf voortdurend met anderen want we moeten concurreren. Zelfoptimalisatie is een must en falen dienen we vooral onszelf aan te rekenen. Na een mislukking zoeken we optimistisch naar nieuwe kansen.
Zijn we belandt in het tijdperk van het meritocratisch ideaal? Een tijdperk waarin de plek van de mens in de samenleving allen nog wordt bepaald door verdienste, niet door afkomst.
Een samenleving waarin ons potentieel bepaalt hoe we ons eigen succes bepalen én er ook verantwoordelijk voor zijn. In een meritocratie bepaalt namelijk alleen je individuele verdienste je maatschappelijk positie. Als je getalenteerd bent en hard werkt krijg je veel status en inkomen. Logisch toch?
De zesjescultuur de deur uit. Talent verdient beloning!
 
De schaduwzijde
Onze prestatie gedreven samenleving creëert ook keerzijde, namelijk: wie dom is en lui, eindigt onderaan.
Deze keerzijde doet een groot beroep op het begrip zelfrespect. Volgens de Britse socioloog Geoff Dench leidt een meritocratie tot een ‘gedemoraliseerde onderklasse’. Steeds meer mensen hebben daardoor last van statusangst. De angst de liefde van de omgeving te moeten ontberen. Dit omdat we in de ogen van de ander minder waard zijn.
Het is tenslotte niet aan de omgeving te wijden maar geheel aan ons zelf.
 
Het respect-samen-werken
In het boek “De beste de baas?’ pleiten Tsjalling Swierstra & Evelien Tonkens voor een samenleving gebaseerd op respect, oftewel een aidocratie. Dit komt voort uit het Griekse aidos dat zoiets als zelfrespect betekent. Hierin heeft iedereen gelijke toegang tot bronnen van zelfrespect. Zelfrespect is een belangrijke voorwaarde om iedereen het beste uit zichzelf te laten halen.
Een organisatie die delen van haar werknemers niet de kans biedt om zich gerespecteerd en gewaardeerd te weten, kan uiteindelijk niet stabiel zijn.
 
Stel je eens voor hoe…..
anders onze werkomgeving eruit ziet als we de huidige prestatieorganisatie meer gaan verbinden met de respectorganisatie? Welke nieuwe kansen en verborgen potentieel zouden zich dan ontvouwen?
Anders gezegd: van Key Performance Indicators naar meer Key Value Indicators gedreven organisaniseren.
 
We zijn heel benieuwd naar jouw ervaringen en mening over dit onderwerp en nodigen je van harte uit om je mening te geven, inzichten te delen of suggesties te geven.
 
Carolien Thijssen ||  United Performance